مقاله و یادداشت – بانوان نیوز

نقش مادران شاغل در تربیت نسل آینده؛ از استرس تا افتخار

سعید بهادری — Mon, 16 Jun 2025 13:26:52 +0000

صبح زود، وقتی هنوز آفتاب کامل بالا نیومده، یه زن داره کیف بچه‌ش رو آماده می‌کنه، ناهار همسرش رو می‌ذاره، لپ‌تاپشو می‌ذاره توی کیف…

شاید دیده باشی‌ش. اون یه مادر شاغله؛ کسی که بین دوتا دنیا زندگی می‌کنه—دنیا‌ی خانواده و دنیای کار.

و هر روز با این سؤال از خواب بیدار می‌شه: “آیا دارم به اندازه کافی خوب عمل می‌کنم؟”

آمارهایی که باید بدونیم

طبق گزارش مرکز آمار ایران، در سال ۱۴۰۲ حدود ۱۷ درصد از زنان شاغل کشور، دارای فرزند زیر ۱۲ سال هستند.
براساس داده‌های جهانی، مادران شاغل به طور متوسط ۲.۵ برابر بیشتر از مردان زمان صرف مراقبت از کودک و خانه می‌کنند.
تحقیقات نشان داده کودکانی که مادران شاغل دارند، در مهارت‌های اجتماعی و استقلال شخصی قوی‌تر عمل می‌کنند.

مادر بودن فقط یک شغل نیست؛ یک نبرد روزانه‌ست

برای خیلی از زنان، شاغل بودن تنها انتخاب مالی نیست، بلکه نیاز به هویت مستقل، رشد شخصی و خروج از کلیشه‌هاست.

اما این مسیر همیشه ساده نیست:

احساس گناه دائمی
نگاه قضاوت‌گر اطرافیان
فشار روانی بین “مامان خوب” بودن و “کارمند موفق” بودن
نبود حمایت ساختاری مثل مرخصی‌های منعطف یا مهدکودک در محل کار

الگوهایی که جهان را تغییر می‌دهند

در فرهنگ امروز ایران، مادران شاغل زیادی هستند که به‌جای شکستن، شکوفا شده‌اند:

کارآفرینانی که از خانه شروع کردند و کسب‌و‌کار ساختند
معلمانی که بعد از مدرسه، نقش مادری را ایفا می‌کنند
پزشکانی که بین شیفت بیمارستان و خواباندن بچه، هنوز عشق دارند

زنان کارآفرین در مشاغل خانگی؛ روایت‌هایی از قدرت خاموش

فرزندانی که تربیت متفاوتی می‌گیرند

کودکانی که مادران شاغل دارند، بیشتر با مفهوم “مسئولیت‌پذیری”، “زمان‌بندی” و “همدلی” آشنا می‌شن.

بچه‌هایی که یاد می‌گیرن زن بودن، فقط در خانه‌ ماندن نیست. اونا شاهد تعادل، جنگیدن و انعطاف‌پذیری می‌شن… و این خودش یه آموزش زندگیه.

نتیجه‌گیری: از استرس تا افتخار

بله، مادر شاغل بودن آسون نیست. ولی این انتخاب، پر از ارزشه؛ برای خود زن، برای خانواده، و برای جامعه‌ای که به الگوهای تازه نیاز داره.

اگر امروز شما در نقش یک مادر شاغل هستید، یادتون باشه: شما فقط زندگی خودتون رو نمی‌سازید؛ شما دارید نسل آینده رو شکل می‌دید.

زنان ایرانی در اینستاگرام ؛ روایت خودساخته یا استاندارد تحمیل‌شده؟

سعید بهادری — Mon, 28 Apr 2025 12:32:48 +0000

در دنیایی که اسکرول کردن جای قدم زدن رو گرفته، روایت‌هامون دیگه فقط توی جمع‌های خانوادگی یا دفتر خاطرات ثبت نمی‌شن—می‌رن توی استوری و پست و کپشن.

ولی یه سؤال بزرگ این وسط هست: آیا ما زن‌ها واقعاً خودمونیم توی اینستاگرام؟ یا یه نقشی رو بازی می‌کنیم که فکر می‌کنیم باید باشیم؟

حضور پررنگ زن‌ها در فضای مجازی ایران

الان بیش از ۵۵ درصد کاربران فعال اینستاگرام در ایران، زن‌ها هستن (بر اساس آمار دیجیاتو – ۱۴۰۲). یعنی بیش از نیمی از ویترین دیجیتال این کشور، با روایت‌های زنانه پر شده؛ از آموزش خیاطی و آشپزی گرفته تا مادرانه‌نویسی و روانشناسی.

بعضی‌ها از اینستاگرام برای فروش محصولات دست‌ساز استفاده می‌کنن، بعضی‌ها خدمات مشاوره می‌دن، بعضی‌ها حرف دلشون رو می‌زنن. و خیلی‌ها تونستن تو همین فضا درآمد پیدا کنن و حتی مستقل شن.

زنان کارآفرین در مشاغل خانگی؛ روایت‌هایی از قدرت خاموش

اما کِی از «خودمون» دور می‌شیم؟

ما زن‌ها وقتی از خودمون حرف می‌زنیم، از عشق، از خستگی، از شکست، از شادی… صدا داریم. ولی این صدا، گاهی توی اینستاگرام فیلتر می‌شه.

الگوریتم اینستاگرام، محتواهای خاصی رو بیشتر نشون می‌ده:

ظاهر زیبا
نور جذاب
کپشن مثبت و انگیزشی
فیلتر، فیلتر، فیلتر…

و خب، اگه یه زن بخواد از واقعیت حرف بزنه—مثلاً از اضطراب، از آشفتگی ذهنی، یا از فشار زندگی—احتمال دیده شدنش کمتره.

فشار دیده شدن = فشار شبیه شدن

آیا شده حس کنی اگه یه عکس ساده بزاری، کسی توجه نمی‌کنه؟ یا اگه واقعیتو بنویسی، لایک نمی‌گیری؟

همینه که باعث می‌شه کم‌کم خودمون نباشیم. لباسامونو، حالت چهره‌مونو، حتی جملاتمونو تنظیم می‌کنیم تا شبیه بشیم به اونی که دیده می‌شه، نه اونی که واقعاً هستیم.

روایت‌های واقعی؛ نفس تازه در تایم‌لاین‌ها

با همه‌ی این حرف‌ها، هنوز زن‌هایی هستن که خلاف جهت شنا می‌کنن:

دختر جوانی که با اضطراب اجتماعی‌اش شوخی می‌کنه و کپشن‌های صادقانه می‌نویسه
مادری که از روزهای سخت بچه‌داری می‌گه، نه فقط از لحظه‌های خوشگل
هنرمندی که از سختی ساختن یه برند شخصی توی جامعه مردمحور حرف می‌زنه

چالش‌های هویت زنان در فضای مجازی

راه نجات؟ روایت اصیل، نه کامل

مگه قراره همیشه بی‌نقص باشیم؟ واقعی بودن، شجاعت می‌خواد. اینکه توی پستی بنویسی امروز حال خوبی نداشتی، اینکه نشون بدی بدون آرایش هم زیبایی داری، اینکه از شکست‌هات بگی… اینا هم بخشی از زن بودنه.

نتیجه‌گیری: نترس، خودت باش

تو همون‌قدری که هستی، کافی‌ای.

اینستاگرام یه ابزار قدرتمنده، ولی نباید بذاریم تبدیل بشه به قفسی که ما رو مجبور کنه یه “نسخه بهتر از خودمون” نشون بدیم.

هرچی بیشتر زن‌ها شروع کنن به گفتن حقیقت‌شون، تایم‌لاین‌ها پر از زندگی واقعی می‌شن. نه فقط تصویرهای قشنگ.

زنان و هوش مصنوعی در ایران: حضور پنهان، تأثیر آشکار

سعید بهادری — Fri, 11 Apr 2025 12:38:05 +0000

هوش مصنوعی حالا دیگه فقط یک واژه‌ی علمی نیست؛ تبدیل شده به بخشی از زندگی ما. از موتورهای جست‌وجو تا شبکه‌های اجتماعی، همه‌چیز داره از الگوریتم‌ها قدرت می‌گیره. اما تو این میان، سؤال مهمی هست: نقش زنان در این آینده چیه؟

زنان ایرانی در تیم‌های AI؛ حضور کم‌رنگ یا نادیده‌گرفته‌شده؟

با وجود تمام موانع و کلیشه‌ها، زنان ایرانی در استارتاپ‌ها و پروژه‌های مرتبط با هوش مصنوعی حضور دارن؛ حضوری که گاهی کمتر دیده می‌شه، اما اثرگذار و جدی‌ست.

مثلاً الهام طبسی، متخصص هوش مصنوعی، جزو ۱۰۰ فرد تأثیرگذار جهانی در این حوزه شناخته شده. یا افروز باوفا بجندی که در زمینه تولید محتوای خلاق با استفاده از AI در ایران خوش درخشیده.

چالش‌هایی که هنوز هست…

کمبود نقش‌ زنان در تصمیم‌سازی‌های فنی و استراتژیک
عدم دسترسی یکسان به منابع آموزشی تخصصی
فضای مردسالارانه در برخی تیم‌های فنی

مطالعات نشون می‌دن فقط ۱۶٪ از متخصصان رسمی AI در جهان زن هستن. این عدد وقتی به فضای ایران بیاد، شاید حتی کمتر هم باشه.

اما آینده چی می‌گه؟

خوشبختانه روند رشد زنان در این حوزه در حال تغییره. پروژه‌هایی مثل تدوین «سند مشارکت زنان در هوش مصنوعی» که قراره خرداد ۱۴۰۴ رونمایی بشه، نویدبخش تحول جدیه.

همچنین، بوت‌کمپ‌ها و دوره‌های آموزشی تخصصی مثل برنامه‌های دیجی‌کالا نکست یا شتاب‌دهنده فینووا در حال جذب و تربیت نیروی زن در AI هستن.

جمع‌بندی

این مسیر آسون نیست، اما زنان ایرانی با اراده و خلاقیت در حال شکل‌دادن به آینده‌ی تکنولوژی هستن. چیزی که لازمه، دیده‌شدن و حمایت بیشتره.

وقتی زنان وارد حوزه‌های آینده‌ساز مثل AI بشن، دنیا نه‌تنها هوشمندتر، بلکه انسانی‌تر می‌شه.

مطالب مرتبط:

رویاهایی که به عمل تبدیل شدند

سعید بهادری — Thu, 13 Mar 2025 11:37:52 +0000

یک روز از خواب بیدار می‌شی، گوشی‌تو نگاه می‌کنی و یه جمله‌ی ساده از ذهنت رد میشه: “وقتشه کاری برای خودم بکنم.”

برای خیلی از زن‌ها، این جمله فقط یه فکر لحظه‌ای نیست؛ تبدیل میشه به یه جرقه. یه نقطه‌ی شروع. شاید از یه آشپزخونه‌ی ساده، یه اتاق کوچیک، یا حتی از پشت میز کار خسته‌کننده‌ای که سال‌هاست تحمله. اما اون جرقه آروم‌آروم شعله‌ور میشه و یه مسیر تازه باز می‌کنه؛ مسیری به نام کارآفرینی.

کارآفرینی یعنی چی واقعاً؟

نه! کارآفرینی فقط داشتن یه شرکت بزرگ یا ساختن یه برند جهانی نیست. کارآفرینی یعنی خلق کردن، یعنی دیدن یه نیاز، یه درد یا یه فرصت، و بعدش حرکت کردن.

شاید فروش کیک خونگی باشه، یا طراحی لباس، یا تدریس آنلاین، یا حتی راه‌اندازی یه پیج کوچیک که کم‌کم رشد می‌کنه و بزرگ میشه. مهم اینه که «خودت» آغازگرش باشی.

چرا زن‌ها بیشتر از قبل کارآفرین می‌شن؟

چون دنبال استقلال مالی هستن.
چون می‌خوان از توانایی‌هاشون استفاده کنن، نه فقط در قالب نقش‌های سنتی.
چون بچه‌دار شدن یا زندگی خانوادگی، نباید مانع رشد حرفه‌ای بشه.

بیشتر زن‌هایی که کسب‌وکار خودشون رو شروع می‌کنن، به خاطر پول نیست. انگیزه‌ی اصلی‌شون “معنا“ست. این حس که دارن زندگی خودشون رو شکل می‌دن، و می‌تونن اثرگذار باشن.

مسیر آسونی نیست…

نه، هیچ‌کس نمی‌گه آسونه. شک و تردید هست، حرف مردم هست، ترس از شکست هم هست. اما اون چیزی که باعث ادامه دادن میشه، اشتیاقه.

توی این مسیر، زن‌ها باید چند برابر مردها بجنگن. نه فقط با چالش‌های مالی یا بازار؛ بلکه با کلیشه‌هایی که هنوز توی جامعه هست. اما دقیقاً همین‌جاست که زیبایی داستانشون مشخص میشه.

الهام گرفتن از خودت

گاهی ما منتظر یه آدم موفق می‌مونیم تا ازش انگیزه بگیریم. ولی حقیقت اینه که هر کدوم از ما می‌تونیم اون آدم باشیم. الهام‌بخش خودمون، دخترمون، دوستامون.

اگه تا حالا به راه‌اندازی یه کار فکر کردی، اگه یه ایده توی ذهنت داری که هر شب موقع خواب بهش فکر می‌کنی… وقتشه که شروعش کنی.

از کجا شروع کنی؟

با یه لیست کوچیک از ایده‌هات
با خوندن یه مقاله یا دیدن یه ویدیو
با پرسیدن از کسی که یه بار این مسیر رو رفته
با ساختن اولین نمونه‌کارت

کوچیک شروع کن، اما جدی.

جمع‌بندی

کارآفرینی برای زن‌ها فقط یه مسیر مالی نیست، یه سفره. سفری به درون خودشون، به شناخت استعدادها، شکست‌ها، موفقیت‌ها و در نهایت، رشد.

زن‌هایی که وارد این مسیر می‌شن، فقط یه کسب‌وکار نمی‌سازن؛ خودشون رو از نو می‌سازن. و اگر تو هم یکی از اون زن‌هایی هستی که ته دلت می‌دونی وقتشه راهت رو خودت بسازی… این متن فقط یه تلنگر بود.

حالا نوبت توئه…

مطالب پیشنهادی برای مطالعه بیشتر:

مد و مدلینگ در ایران

صدیقه غریبی — Sun, 09 Feb 2025 08:43:20 +0000

مد و مدلینگ به عنوان دو عنصر حیاتی و پویا در زندگی اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی جوامع معاصر، نقشی چشمگیر و غیرقابل انکار ایفا می‌کنند. این دو پدیده در بسیاری از کشورها به‌ویژه در ایران، طی دهه‌های اخیر دستخوش تغییرات و تحولاتی اساسی شده‌اند که بازتاب‌دهنده‌ی دگرگونی‌های عمیق در رویکردها و نگرش‌های فرهنگی و اجتماعی جامعه هستند. در کشورهایی مانند ایران که دارای فرهنگی غنی و تاریخی پربار هستند، مد و مدلینگ به‌نوعی آینه‌ بازتاب‌دهنده سنت‌ها، ارزش‌ها و دیدگاه‌های مردم به شمار می‌روند و در فرآیند مدرنیزاسیون و جهانی‌شدن، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده و همچنان هستند. بررسی تاریخچه مد و مدلینگ به ویژه در بین زنان و دختران ایرانی، با تأکید بر الگوهای پوشاک از گذشته‌های دور تا به امروز، می‌تواند نگاهی جامع و آموزنده ارائه دهد که نه تنها به درک بهتر فرآیندهای فرهنگی و اجتماعی یاری می‌رساند، بلکه کمک می‌کند تا روند تحول ذائقه‌های هنری و زیبایی‌شناختی در جامعه بازشناسی و ارزیابی شود. چنین بررسی‌ها و تحلیل‌هایی می‌توانند به روشن‌شدن مسیر حرکت جامعه در حوزه‌های مختلف از جمله هویت‌یابی، پذیرش تغییرات و انطباق با تحولات جهانی کمک شایانی کنند.

مد در دوران گذشته ایران

در گذشته، مد در ایران به شدت تحت تأثیر مذهب و سنت‌های فرهنگی بوده است. پوشش زنان در دوران مختلف تاریخ ایران، از زمان امپراطوری هخامنشیان تا دوران قاجار، نشان‌دهنده تغییرات اجتماعی و سیاسی در کشور بوده است. به عنوان مثال، در دوران قاجار، زنان دربار و طبقه بالا از پوشاکی خاص استفاده می‌کردند که شامل روپوش‌های پوشیده و حجاب‌های متنوع بود. این نوع پوشش‌ها به تدریج به جامعه بسط یافت و در این دوران شاهد ورود انواع پارچه‌ها و الگوهای جدید به بازار بودیم.

تغییرات در دوران پهلوی

با آغاز دوران پهلوی، تغییرات گسترده‌ای در فرهنگ و سبک زندگی ایرانیان به وجود آمد. رضا شاه پهلوی طی دهه ۱۳۰۰ هجری شمسی اقداماتی برای مدرن‌سازی کشور اتخاذ کرد که شامل تغییرات در پوشاک زنان نیز می‌شد. فشار برای برداشتن حجاب و ایجاد الگوهای پوشش مدرن، منجر به آغاز یک دوره جدید در تاریخ مد ایران شد. این تغییرات به معنای پذیرش لباس‌های مدرن غربی و کاهش تأکید بر لباس‌های سنتی بود.

پس از انقلاب اسلامی

پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، وضعیت مد و مدلینگ در ایران با چالش‌ها و تغییرات بنیادینی مواجه شد. این انقلاب، که به منظور تغییر ساختار سیاسی ، اجتماعی و دیدگاه فرهنگی کشور به وقوع پیوست، تأثیر عمده‌ای بر فرهنگ و سبک زندگی مردم گذاشت. از جمله حوزه‌هایی که به شدت تحت تأثیر قرار گرفت، صنعت مد و پوشاک بود. پس از انقلاب، مقررات جدیدی به منظور همسو کردن جامعه با اصول و ارزش‌های اسلامی تدوین شد. یکی از مهم‌ترین این مقررات، اجباری شدن حجاب برای زنان بود که به معنای پوشانیدن موها و بدن به عنوان جزئی از پوشش اسلامی معرفی شد. این تغییرات در عمل در ظاهر منجر به محدودیت‌هایی برای زنان در انتخاب نوع پوشاک و مد شد. علاوه بر مسئله حجاب، استفاده از پوشاک رنگارنگ و طرح‌های مجلل نیز تحت تأثیر این مقررات قرار گرفت و کاهش یافت. اما با گذشت زمان و با تغییر سیاست‌ها و تمایل به انعطاف‌پذیری بیشتر، به تدریج تغییراتی در شیوه پوشش و مد جامعه اتفاق افتاد. این دوره که با محدودیت‌های جدی آغاز شده بود، به مرور زمان با درک بهتر از ترکیب فرهنگ ایرانی-اسلامی و نیاز به تنوع در انتخاب لباس، به سوی فضایی بازتر و متنوع‌تر پیش رفت. امروزه، شاهد هستیم که طراحان و برندهای مختلف تلاش می‌کنند تا با رعایت اصول اسلامی، از هنر و خلاقیت در طراحی پوشاک بهره ببرند، تا نیازهای مختلف جامعه را برآورده کنند. از این رو، زمینه برای استفاده از رنگ‌ها و طرح‌های متنوع‌تر فراهم گشته و صنعت مد در ایران توانسته است ضمن رعایت قواعد اسلامی، بازتابی از تنوع فرهنگ و سلیقه‌های جامعه باشد.

مدلینگ و نقش آن در جامعه امروز

حرفه مدلینگ در ایران، به ویژه برای زنان و دختران، موضوع بحث‌برانگیزی است که از یکسو با استقبال گسترده و از سوی دیگر با انتقاد‌ها و مخالفت‌هایی روبه‌روست. مدلینگ به عنوان یک حرفه مطرح در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی به شدت ترویج یافته و مخاطبین زیادی را به خود جذب کرده است. در چند سال اخیر، با گسترش استفاده از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، مدلینگ به یکی از حوزه‌های محبوب برای جوانان تبدیل شده است و بسیاری از آنها به دنبال فرصتی برای ورود به این عرصه هستند.

وجود جشنواره‌ها و فستیوال‌هایی که به معرفی مدل‌ها می‌پردازند، به رشد این صنعت کمک کرده‌ و به یک فرصت مناسبی برای افرادی که به دنبال شناخته شدن و موفقیت هستند تبدیل شده است. با این حال، این حرفه با چالش‌ها و موانع خاص خود نیز مواجه است، از جمله دیدگاه‌های فرهنگی و اجتماعی مختلف که در برخی موارد مخالفت‌هایی را به همراه داشته است.

موانع موجود نه تنها شامل مسائل فرهنگی و اجتماعی بلکه شامل کمبود حمایت‌های قانونی و حرفه‌ای مناسب نیز می‌شود. بسیاری از مردم بر این باورند که مدلینگ ممکن است باعث تغییر در ارزش‌های فرهنگی و سنتی شود و این نظرات گاه به تنش‌هایی در جامعه منجر می‌شود. همچنین، برخی نیز بر این باورند که مدلینگ می‌تواند به اشتغال‌زایی و رشد اقتصادی کمک کند و با توجه به افزایش تعداد برندها و کسب‌وکارهای مد و لباس در کشور، این حوزه می‌تواند به عنوان یک محرک اقتصادی در نظر گرفته شود. با وجود تمام این مسائل، علاقه‌مندان به مدلینگ همچنان به دنبال راه‌هایی برای ورود به این حرفه و تحقق آرزوهای خود هستند و تلاش می‌کنند تا با غلبه بر چالش‌ها و محدودیت‌ها به موفقیت دست یابند. با این تفاسیر می‌توان گفت که مدلینگ در ایران، همچنان یکی از حوزه‌های پویا و در حال رشد است که نیازمند توجه و بررسی بیشتری از سوی جامعه و مسئولین مربوطه است تا بتوان کاربردها و پتانسیل‌های آن را بهتر شناخت و از آن بهره‌برداری کرد.

چالش‌ها و فرصت‌ها

یکی از چالش‌های مهم در حوزه مدلینگ برای زنان ایرانی، مسائل مربوط به فرهنگ و خانواده است. بسیاری از خانواده‌ها به دلایل فرهنگی و مذهبی از ورود فرزندان خود به این حرفه ممانعت می‌کنند. این نگرانی‌ها عمدتاً ناشی از تصورات سنتی و باورهای مذهبی است که ممکن است با برخی از جنبه‌های نمایش عمومی مرتبط با مدلینگ در تضاد باشد. این نظرات و باورها باعث می‌شود که خانواده‌ها احساس کنند که ورود به این حرفه ممکن است منجر به تضاد با ارزش‌های خانوادگی و اجتماعی شود. به همین دلیل، افرادی که علاقه‌مند به این حرفه هستند، اغلب با مقاومت‌های شدیدی از سوی والدین و نزدیکان خود مواجه می‌شوند. در نتیجه، بسیاری از استعدادهای بالقوه در این حرفه، ممکن است فرصت کافی برای شکوفایی و رشد پیدا نکنند.

همچنین، نبود زیرساخت‌های حرفه‌ای و استانداردهای بین‌المللی در این حوزه، کاریابی و توسعه حرفه‌ای مدل‌ها را با مشکل مواجه می‌کند. این نبود استانداردها باعث می‌شود که مدل‌های ایرانی نتوانند به‌خوبی با همتایان بین‌المللی خود رقابت کنند. تفاوت‌های فرهنگی و فقدان آموزش‌های تخصصی و حرفه‌ای نیز مزید بر علت هستند. در حالی که در بسیاری از کشورها، مدلینگ دارای ساختارهای مشخص و آموزش‌های معینی است، در ایران این حرفه به شکل غیررسمی دنبال می‌شود و این موضوع می‌تواند باعث بروز مشکلاتی در زمینه شفافیت و امنیت شغلی برای مدل‌ها شود.

از سوی دیگر، مدلینگ به عنوان یک فرصت برای توسعه فردی و ورود به بازارهای بین‌المللی دیده می‌شود. این حرفه می‌تواند سکوی پرتابی برای افرادی باشد که به دنبال موفقیت‌های بزرگ‌تر و شناخته شدن در سطح جهانی هستند. در سال‌های اخیر، تعدادی از مدل‌های ایرانی توانسته‌اند با درخشش در عرصه‌های بین‌المللی نام خود را مطرح کنند و به الگویی برای جوانان تبدیل شوند. این مدل‌ها نه تنها موفق به کسب شهرت بین‌المللی شده‌اند، بلکه توانسته‌اند فرهنگ و زیبایی‌های خاص ایرانی را نیز به جهان معرفی کنند. این پیشرفت‌ها نشان‌دهنده این است که با وجود چالش‌های موجود، امکانات و ظرفیت‌های زیادی برای موفقیت مدل‌ها وجود دارد. به همین دلیل، تلاش برای رفع موانع و ایجاد بسترهای مناسب برای رشد و توسعه این حرفه می‌تواند به شکوفایی استعدادهای بسیاری منجر شود و فرصتی برای برقراری ارتباط بیشتر با صحنه بین‌المللی و آوردن دستاوردهای مثبت فرهنگی و اجتماعی باشد.

نقش فناوری و شبکه‌های اجتماعی

ورود فناوری‌های نوین و شبکه‌های اجتماعی به عرصه مد، فرصت‌های بی‌نظیری را برای زنان و دختران ایرانی ایجاد کرده است. این ابزارهای دیجیتال نه تنها دسترسی به اطلاعات و روندهای جهانی مد را تسهیل کرده‌اند، بلکه به طور گسترده به غنی‌سازی تبادل فرهنگی بین ملت‌ها کمک کرده‌اند. استفاده از پلتفرم‌های مجازی همچون اینستاگرام، فیسبوک، و پینترست به مدل‌ها و طراحان مد امکان می‌دهد تا آثار خلاقانه و نوآورانه خود را به نمایش بگذارند و با دیگر طراحان، منتقدان و مخاطبان در سراسر جهان به تعامل و تبادل نظر بپردازند. این امر به آن‌ها اجازه می‌دهد تا از بازخوردهای جهانی بهره‌مند شوند و جایگاه خود را در صنعت مد تثبیت کنند. افزون بر این، این فضاهای مجازی به آن‌ها امکان می‌دهند تا روندهای جدید مد را شناسایی کرده و از آخرین تحولات و دستاوردها در این حوزه آگاه شوند. بدین ترتیب، فناوری و شبکه‌های اجتماعی نه تنها به عنوان ابزاری برای ارتباط و نمایش، بلکه به عنوان پلی برای دسترسی به فرصت‌های شغلی جدید ایفای نقش می‌کنند و باعث افزایش حضور پررنگ‌تر زنان و دختران ایرانی در عرصه‌های بین‌المللی می‌شوند.

آینده مد و مدلینگ در ایران

با توجه به تغییرات فرهنگی و اجتماعی گسترده‌ای که در فضای جهانی و به‌طور ویژه در ایران در حال رخ دادن است، می‌توان انتظار داشت که صنعت مد و مدلینگ در این کشور به سمت تنوع بیشتری حرکت کند و پذیرش گسترده‌تری در سطح جهانی پیدا کند. این روند نه تنها نشان‌دهنده تغییراتی در سلایق و نیازهای مخاطبان است، بلکه نمایانگر افزایش آگاهی و تمایل جوامع به احترام به فرهنگ‌ها و سبک‌های متفاوت نیز می‌باشد. امید است که با ایجاد زیرساخت‌های مناسب آموزشی و همکاری‌های حرفه‌ای بین‌المللی، زنان و دختران ایرانی قادر باشند با بهره‌گیری از استعدادها و توانایی‌های خود و در عین حفظ هویت فرهنگی، اجتماعی و اعتقادی خاص خود، در این حوزه به موفقیت‌های بزرگ و تأثیرگذاری نائل آیند. این موفقیت‌ها می‌تواند شامل حضور در صحنه‌های بین‌المللی، برگزاری نمایشگاه‌ها و فشن‌شوها و نیز توسعه برندها و کسب‌وکارهای بومی باشد که به ترویج و گسترش صنعت مد ایرانی کمک کند. علاوه بر این، این روند می‌تواند به تقویت اعتماد به نفس و خودباوری در میان زنان و دختران کشور کمک کند و بستری برای کسب تجارب جدید و ارتقای سطح کیفی زندگی آن‌ها فراهم نماید.

به طور کلی، نگاهی به تاریخچه مد و مدلینگ در ایران نشان می‌دهد که این عرصه همواره تحت تأثیر تغییرات اجتماعی، سیاسی و فرهنگی بوده و همچنان به عنوان یک میدان پویا و در حال تحول به رشد و توسعه خود ادامه می‌دهد. از روزگار کهن تا دوران معاصر، مد و مدلینگ در ایران تحولات بسیاری را از سر گذرانده است. در ایام گذشته، پوشش و ظاهر افراد نه تنها نشان‌دهنده موقعیت اجتماعی و اقتصادی آن‌ها بود، بلکه بازتابی از فرهنگ و هویت ملی محسوب می‌شد. با گذشت زمان و ورود ایده‌های جدید از جوامع غربی و دیگر فرهنگ‌ها، صنعت مد و مدلینگ در ایران نیز شروع به تجربه تغییرات بنیادی کرد. ایجاد تعادل میان مدرنیته و حفظ ارزش‌های فرهنگی از چالش‌ها و الزامات این مسیر پیشرو است که نیازمند توجه و برنامه‌ریزی دقیق می‌باشد. در حالی که برخی افراد به پذیرش و استفاده از مدهای جهانی به عنوان نمادی از پیشرفت و نوگرایی نگاه می‌کنند، برخی دیگر ممکن است نگران از دست رفتن اصالت‌ها و سنت‌های ریشه‌دار فرهنگ ایرانی باشند. لذا موسسات فرهنگی و طراحان مد نقش مهمی در ایجاد هارمونی میان این دو جنبه دارند، به گونه‌ای که بتوانند نوآوری و خلاقیت را در عین حفظ و احترام به میراث فرهنگی به کار گیرند. در این مسیر، استفاده از فناوری و دیجیتالیزاسیون در صنعت مد و مدلینگ نیز چالش‌ها و فرصت‌های جدیدی را پیش روی این صنعت قرار داده است. با رشد سریع شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های دیجیتال، طراحان و مدل‌ها بسترهای متنوع‌تری برای نمایش و تبلیغ آثار خود پیدا کرده‌اند. این امر نه تنها به ترویج و افزایش دسترسی به فرهنگ مد ایرانی کمک می‌کند، بلکه زمینه‌ساز معرفی استعدادهای نوظهوری است که می‌توانند به شکل‌گیری آینده صنعت مد و مدلینگ در کشور کمک شایانی کنند. در نهایت، آینده این صنعت در گرو تعامل مثبت و سازنده بین عوامل فرهنگی، اقتصادی و فناوری خواهد بود و نیازمند تعهد و همکاری همگان در این مسیر پرچالش است.

نقش زنان در جامعه مدرن؛ چالش‌ها و فرصت‌ها

سعید بهادری — Sun, 09 Feb 2025 08:23:45 +0000

در دنیای امروز، زنان بیش از هر زمان دیگری در عرصه‌های مختلف اجتماعی، اقتصادی و سیاسی نقش دارند. اما با وجود پیشرفت‌های گسترده، همچنان با چالش‌هایی روبه‌رو هستند. در این مقاله به بررسی جایگاه زنان در جامعه مدرن، فرصت‌های پیش‌رو و موانعی که باید بر آن‌ها غلبه کنند، می‌پردازیم.

۱. زنان و پیشرفت در آموزش و کار

یکی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های زنان در دهه‌های اخیر، دسترسی بیشتر به آموزش و اشتغال است. امروزه زنان در بسیاری از کشورهای جهان در رشته‌های مختلف تحصیل کرده و در موقعیت‌های شغلی مهم قرار دارند.

چالش‌ها:

نابرابری در فرصت‌های شغلی و حقوق
سقف شیشه‌ای (محدودیت‌های نانوشته برای پیشرفت زنان)
توازن بین کار و زندگی خانوادگی

فرصت‌ها:

رشد روزافزون کسب‌وکارهای تحت مدیریت زنان
حمایت‌های قانونی از حقوق زنان در محیط کار
افزایش آگاهی عمومی درباره برابری جنسیتی

۲. تأثیر زنان در سیاست و مدیریت

حضور زنان در سیاست و مدیریت، گامی مهم به‌سوی جامعه‌ای عادلانه‌تر است. در سال‌های اخیر، زنان بسیاری به عنوان نمایندگان مجلس، وزیر، و حتی رئیس‌جمهور انتخاب شده‌اند.

چالش‌ها:

نگاه سنتی به نقش زنان در سیاست
محدودیت‌های فرهنگی و اجتماعی
تبعیض‌های ساختاری در احزاب و سازمان‌ها

فرصت‌ها:

افزایش حضور زنان در مناصب تصمیم‌گیری
حمایت جنبش‌های اجتماعی از مشارکت زنان در سیاست
افزایش آگاهی رسانه‌ها درباره نقش زنان در مدیریت

۳. زنان و فناوری؛ گامی به‌سوی آینده

فناوری، یکی از زمینه‌هایی است که حضور زنان در آن کمتر از مردان بوده، اما به سرعت در حال تغییر است. زنان برنامه‌نویس، مهندس و کارآفرین، در حال ایجاد تحولات بزرگی در این حوزه هستند.

چالش‌ها:

حضور کم‌رنگ زنان در رشته‌های STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات)
کلیشه‌های جنسیتی در حوزه فناوری

فرصت‌ها:

رشد استارتاپ‌های تحت رهبری زنان
برنامه‌های آموزشی برای تشویق دختران به ورود به حوزه فناوری
افزایش زنان در جایگاه‌های کلیدی شرکت‌های فناوری

۴. زنان و سلامت روان؛ مسئله‌ای که نباید نادیده گرفته شود

با توجه به فشارهای اجتماعی، خانوادگی و شغلی، سلامت روان زنان اهمیت ویژه‌ای دارد. افسردگی، اضطراب و فرسودگی شغلی از جمله مشکلاتی هستند که بسیاری از زنان با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

راهکارها:

افزایش آگاهی درباره سلامت روان
حمایت‌های اجتماعی و خانوادگی
مشاوره و خدمات درمانی در دسترس‌تر برای زنان

نتیجه‌گیری

زنان در جامعه مدرن نقش کلیدی دارند و با وجود چالش‌های متعدد، فرصت‌های بسیاری نیز پیش‌روی آن‌هاست. با افزایش آگاهی، حمایت قانونی و تغییر نگرش‌های اجتماعی، می‌توان به آینده‌ای امیدوار بود که در آن زنان و مردان در کنار یکدیگر برای پیشرفت جامعه تلاش کنند.

پیشنهاد شما چیست؟

برای ارتقای جایگاه زنان در جامعه چه اقداماتی می‌توان انجام داد؟ نظرات خود را با ما در میان بگذارید!

درباره هایریم

شهلا شهراسبی — Sat, 09 Sep 2023 16:58:24 +0000

گفتکو با داریوش محمدخانی درباره نمایشگاه “هایریم حیوانات” که قرار است در گالری استاد فرشچیان برگزار شود.

مصاحبه کننده: شهلا شهراسبی

هایریم یعنی چه؟

هایریم در واقع از دو کلمه لاتین گرفته شده، این دو کلمه یکی “های‌لایت” است و دیگری “ریم‌لایت” است. از آنجایی که “لایت” به معنی نور است پس هر دو از تکنیکی بحث می‌کند که برای نور اتفاقی می‌افتد. “های‌لایت” در نورپردازی و یا حتی نقاشی به معنی یک تاشِ قلم ‌مو یا یک تاشِ نوری، مانند خطی است که روی شیء دیده می‌شود و جزءای از شیء را نور افشانی اندک می‌کند‌. این موقعیت نوری زمانی ایجاد می‌شود که منبع نور در جلو بیننده باشد و در واقع شیء مابین نور و بیننده قرار می‌گیرد. این نوع نورپردازی بسیار سخت است زیرا کنترول نوری که روبروی لنز دوربین قرار می‌گیرد ایجاد فِلِر و نورهای مزاحم می‌کند که اگر کمی غبار، بخار و یا گرد و خاکی در فضای عکس باشد به صورت یک مه سفید در عکس ظاهر می‌شود که شاید در حالت دید عادی نمی‌توان آن را مشاهده کرد اما در عکس کاملا هویدا می‌شود، کنترول نور این نورِ فرارِ روبروی عکاس، تجسمی قوی و مهارت خاصی می‌خواهد که در اثر تمرین و ممارست صورت می‌گیرد و نیز شناخت کامل نور را هم می‌طلبد.

پس “هایریم” یک کلمه ساختگی است که خودتان ابداع کردید. حالا با توجه به نمایشگاه‌های که برگزار کردید و نیز عده‌‌ای جذب آن شدند، استقبال اهل فرهنگ و هنر از این تکنیک ویژه، که شما آن را سبک نوین عکاسی در کتابهایتان معرفی کردید چه‌طور بوده و آیا برخوردهای منفی هم داشتید؟

خوب! یک هنرمند خیلی دوست دارد تفکرش به عنوان یک امضاء هنری، در یک جامعه صنفی و در حد وسیع آن در یک کشور و خیلی خوش‌بینانه در جهان، و آن هم جهان معاصر، منتشـر شود! نقد شود! و به چالش کشیده شود!.

این آرزوی هر هنرمند است که در زمان حیاتش این اتفاق بیافتد. در طول تاریخ موارد فراوانی داشتیم که متفکرین پس از مرگشان طرفدارانی پیدا کرده‌اند امروزه می‌بینیم که مسیحیت بیش از 3 میلیارد نفر پیرو دارد و حتی اسلام در زمان پیامبر(ص) پیروانی در محدوده‌ی شهرهای مکه و مدینه بوده است اما پس از وفات وی، این گِرَویدن به اسلام ناب محمدی، بیش از 2 میلیارد ایمان آورنده و مسلمان در جهان دارد. اما در زمان خود این بزرگواران اتفاق جهانی نمی‌افتد، تفکرات علمی و هنری هم در زمان خود مُبداعان، مُکتشفان، مُخترعان و مُتفکران کمتر اتفاق افتاده که مشهور در یک رشته شده‌اند. مثلها بی‌شماری است در علوم، مثلاً نیچه یا مادام کیوری یا حتی دانشمندان خودمان مانند فارابی یا ملاصدرا یا حتی در زمان ما آقای دکتر حسابی‌، نصـر و …، در هنر افرادی مانند ونگوگ، ماتیس، آشتیانی، درودی و…

می‌توان نام برد که همه در آوارگی و فقر وفات کردند اما در بعد از رحلتشان کلی خیابان و مدرسه و شرکت یا گروه به نام این افراد ثبت شده است! چرا این اتفاق در حیاتشان نمی‌افتد؟ من فکر می‌کنم که یا خودشان را دست کم می‌گیرند و یا نقد می‌شوند مواضع غلط می‌گیرند و یا به شهرت اهمیت نمی‌دهند و یا اهمیت کارشان را نمی‌داند. اما خوشبختانه در تاریخ اکنون با انتشار تفکر افراد در سوشال مدیاها (رسانه‌های گروهی) مختلف و رسانه‌های خصوصی و جمعی این امر یعنی فید شدن افراد متفکر، کمتر دیده شده است .

تفکر هایریم در هنر هم مستثنی از این بحث نیست من به عنوان مبدع آن، منتظر نقد متفکران هستم تا از این ابداع دفاع بکنم. معرفی یک سبک نیاز به نمایش و انتشار وسیع آن دارد سالها کار می‌برد تا یک تفکر در جامعه مستحکم و در مُخیله تاریخ یک ملت بنشیند، کمتر پیش آمده که یک هنرمند با یک ترانه، مثلاً مرا ببوسِ گلنراقی مشهور شود و یا در یک شعر مانند فروغ و یا نوشته مانند “علیه تفسیرِ” سوزان سونتاک یک شبِ، ره صد ساله برود.

حال، می‌پرسید آیا تفکر شما منتقدین منفی ‌بافی هم دارد؟ جواب آن این است که حتما!! اساس هر تفکر نیاز به چالش فرهنگی دارد. اتفاقا من در کتاب بوطیقای عکاسی هم اشاره‌های فراوان دارم که عملیات یا پروسه هنر نیازمند یک روند اسطوره‌ای دارد، بوجود آمدن یک اثر یا یک تفکر، فقط 30 درصد هنر است! 30 درصد آن ارائه درست آن اثر است و 30 درصد آن چالشی است که در نقد آن یعنی تجزیه وتحلیل و بعد توصیف و بعد تفسیر اثر و در نهایت قضاوت درباره اثر است که آن را کریتیسیزم یا نقد اثر می‌گویم، 10 درصد هم به شانس و زمان به وجود آمدن اختصاص بدهیم چون تجربه زیستی تاریخ هنر، نشان می‌دهد که شانس شهرت یک تفکر بسته به تفکرات حاکم بر یک جامعه هنری است. که پذیرش آن تفکر منوط به فضا و زمان خاص است که مردم عام و خاص آن را به خوبی بپذیرند‌. درمورد هایریم هم این اتفاق‌ِ [نقد آثار عکاسی هایریم] نیز بوده است بعضی از افراد که شاید صاحب نظر هم نبودند بیشتر زبان انتقاد گشودند تا نقد!!! که فلانی (یعنی من) ادعا کرده سبکی به وجود آورده! حالا یک تکنیک عکاسی را به تعبیر خودش سبک می‌داند؟! و یا این سبک عکاسی که قبلا هم بوده و حالا یکی مدعی، ادعای ابداع آن را دارد و یا فلانی با نمایشگاه‌هایی که اگر هنرجویانش نبودند هرگز این نمایشگاه اتفاق نمی‌افتاد تا به منصه ظهور برسد! و… . خوب تمامی تفکرات جدید در زمان خودش از سوی مُقرضان و یا ناهم‌سویان هنر مورد بی‌حرمتی قرار گرفته. اساسا به این حالات متضاد با تفکر، اعتقاد دارم که باید باشد. همه که نباید به‌به و چه‌چه بگویند! شاید آن قضیه‌ی چینی «ین‌ویانگ» در هنر هم باید باشد تا تعادل طبیعت برقرار شود.

اما در این میان هم منتقدین و صاحب نظرانی بودند مانند استاد قلم سیاه که از انتشار کتاب‌های هایریم استقبال کردند و گفتند که «این که تفکر نو پا، خودش را در میان هنرجویان، دانشجویان و هنرمندان و استادان باید پیدا کند و آنها هم باید این گرایش را داشته باشند تا فرهنگش در جامعه منتشـر شود». از استادی دیگر، فکر کنم دکتر امیر علی جوادیان شنیدم که می‌گفت «خوبی این کار تو آن است که، خودت کارگاه می‌گذاری و تکنیک‌های مختلف هایریم را به هنرجویان یاد می‌دهی، و برای ارائه آن آثار هنرجویان، اقدام می‌کنی، عجب پشتکاری خوبی داری.» و…

برگردیم به تفکر هایریم. این تفکر از کجا شروع شده است وچطور ادامه پیدا می‌کند؟

اولین عکسی که به صورت های‌لایت دیدم در سال 74 در دانشگاه هنر بود که عباس زارع خلیلی، از یک گندمزار گرفته بود و یک خط نوری دور یک گندم بود که در غروب گرفته شده بود. این عملیات عکاسی با دوربین قطع بزرگ در آن زمان بنظرم منحصـربه فرد بود. از عباس درباره آن پرسیدم و متوجه شدم به آن ریم‌لایت می‌گویند و باید منبع نور در روبروی دوربین باشد این عملیات در اوایل، سخت می‌نمود ولی با آزمون خطا به آن مسلط شدم. مطالعه بر روی آثار سیاه قلم‌های استادان فرشچیان و تجویدی که با تاش‌های کشیده‌ی قلم مو در کاغذ سیاه انجام شده بود و یا سیاه مشق‌های خوشنویسی در آثار استاد کاوه، کرمعلی شیرازی و استاد فرادی و مرحوم استادعلوی (در زاهدان) و دیگران و مطالعات جانبی بر روی آیات قران کریم و به خصوص آیه 35 سوره مبارکه نور که «خداوند نور زمین و آسمانهاست» و حالات عرفانی نور در شعر شاعران قرن هفتم تا دهم هجری و فلسفه نور در مکاتب مشاء که نور را در جهان‌های مختلف در طبقات، از تعاریف نورِ جهان ظلمانی تا نورِ مجرد و در ادامه در نور بسیط اشاره دارد و در ادامه بررسی، در جهان‌های دیگر و … نیز بسط همین تفکر در مکتب فلسفی اشراق، که در دانسته‌های مکتب اشراقی، خداوند همان نور‌الانوار است که سطوح پایین‌تر نور، سلسله ملائک و مجردات، از آن صادر می‌شوند. و در ادامه در مکاتب عرفانی ابن عربی و دیگران نور عالم امکان و لامکان «مابعدالطعبیه»، همه هدایت‌گر در منازل سلوک یک عارف است، حکمت متعالیه ملاصدرا نیز نور را در وجود حرکت جوهری همه پدیده‌ها می‌داند .

اینها بررسی‌هایی بوده که من در باره نور و احاطه بر علم اوپتیکا یا نورشناخت انجام داده‌ام در واقع علم قدیم و جدید را باهم در آمیخته‌ام تا بتوانم نظریه خودم را، با بیان زبان تصویر ثبت کنم در این راستا باید نور (و در اینجا در نورپردازی عکاسی) مانند یک موم، در دستان نرم و حالت‌پذیرش کنم. شاید خودخواهانه باشد اما من این نوربازی تصویری را، اول به خودم آموزش دادم و بعد از مسلط شدن نسبی به شاگردان و علاقه‌مندان آموزش دادم. و حالا کار به جایی رسیده است که می‌توانیم خودی در نمایشگاه‌ها و فرهنگ این مرز و بوم نشان دهیم.

اولین نمایش این نورِ از روبرو و کناری اشیاء، در نمایشگاه کیانا بود که البته جسته و گریخته در خانه عکاسان ایران سال ۸۳ برگزار شد و بعد در گالری گلستان سال ۸۴ با نام «پلاسما» به نمایش در آمد و در نمایشگاه‌های بعدی مورد استقبال قرار گرفت در تونس و فرانسه هم با اقبال رو برو شد. اما تیرِ نهایی و اعلام وجود «هایریم» در سال ۹۵ در گالری شماره یک نیاوران بود که با نمایش صد عکس در قالب ۱۵ مجموعه به نمایش در آمد استقبال از تکنیک نورپردازی هایریم به قدری بود که سه کارگاه درباره آن برگزار شد و همان روزها پیشنهاد دوستان علاقه‌مند، تشکیل یک گروه برای نمایشگاه گروهی بود. که از دل آن گروه اهوراهور در آمد. اهورا هور یعنی نور خداوند، یعنی نوری که باید از روبرو در تصاویر دیده شود، من اینها را به دانشجویانم، طی این ۵ سال یاد دادم و ۵ نمایشگاه (دو نمایشگاه گروهی و سه نمایشگاه انفردای) برگزار شد. استقبال از این نمایشگاه‌ها به حدی بود، که در این نمایشگاهِ «هایریم حیوانات»، در حدود ۶۴ نفر شرکت کردند. تفکر عکاسی هایریم در سایر هنرها تاثیر گزار بود چنانچه آغاز حرکت‌های بعدی در سایر رشته‌های هنری هفتگانه ادامه خواهد داشت.

پس ۵ نمایشگاه هایریم داشتید؟ بازخورد آن، این نمایشگاه‌ها، تولید کتاب و جذب گروه‌ یا رشته هنری دیگر بوده، نام نمایشگاه را بفرمائید و بگوید در آینده چه برنامه‌هایی دارید و اگر هنرمندی بخواهد به گروه هنری اهوراهور بپیوندد چه باید بکند؟ و یا اساساً اگر این سبک در نورپردازی عکاسی است؟ چگونه در ادبیات، صنایع دستی و یا هنرهای موسیقی و نمایش اجرائی می‌شود.

شاید نمایشگاه «نورِ زمین و آسمانها» در گالری شماره یک فرهنگسـرای نیاوران در تیرماه 1395 که انفرادی برگزار شد اولین نمایشگاه رسمی «هایریم» بود بعد از این نمایشگاه، گروه اهوراهور تشکیل شد. و نمایشگاه «هایریم در طبیعت» در خرداد 98 با 21 نفر در گالری فرشچیان برگزار گردید، بعد از آن، دو نفر از دوستان تشویق شدند تا نمایشگاه انفرادی برگزار کنند. خانم آتنا قیصـری با نمایشگاه «داستان آفرینش» در گالری فرشچیان و خانم نرگس عطائی با نمایشگاه «در سایه تمدن ایران زمین» در گالری لُرزاده در آذر 98 همزمان برگزار شد. نمایشگاه گروه عکس «هایریم مشاهیر ایران» در گالری استاد فرشچیان در تاریخ 20 خرداد 1401 با اقبال روبرو شد کتاب آن، در روز افتتاحیه رونمایی شد و بلافاصله این نمایشگاه در فرهنگسـرای اشراق در گالری نوروز و نیز بعد از آن برای اولین بار در تاریخ فرودگاه‌ها، در سه ترمینال 1 و 2 و 4 فرودگاه مهرآباد به نمایش در آمد. استقبال به حدی بود که این نمایشگاه را در لاوی جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران به همت آقای بنایی به مدت یک ماه به نمایش مجدد خود ادامه داد. استقبال به حدی بود که گروه‌های هنری دیگر نیز وارد کار شدند و با سبک هایریم شروع به کار کردند‌. و حال در نمایشگاه «هایریم حیوانات» در حدود 64 نفر شرکت کننده داریم.

در جواب پرسش شما که آیا افراد می‌توانند وارد گروه هنری اهوراهور شوند پاسخ، آن هست که، این کودک نو پا، آغاز سفرش را به مکاتب هنری و علمی جهان تازه آغاز کرده است. من آن را ابداع کردم ، یافتمش، پختمش، حالا راه خود را در مسیری پیدا کرده است، اینکه در دل هنرها و حتی علوم می‌تواند دوام بیاورد و از یک جوانه به یک تنه‌ی تنومند تبدیل شود بسته به تاریخ پیش رو و استقبال از آن هست. البته نقد و تفسیر می‌خواهد تا قوام یابد! تا شکلی جهان شمولی پیدا کند! نیاز به کارهای فراوانی دارد. اما من در چشم انداز آینده گروه هنری اهوراهور در نظر دارم، که هر سال را به یک موضوع ویژه اختصاص دهم و با مطالعه، گروه‌های هنرهای تجسمی، نمایشی و تصویری، هنرهای سمعی (مانند موسیقی و …) و سایر هنرهای دیگر را دعوت به همکاری و همیاری کنم اما باید زبان هنریشان پیرو تفکر هایریم باشد. در همین نمایشگاه «هایریم حیوانات» هم شورای هنری گروه اوراهور از هنرمندان نمایش، موسیقی و نقاشی استقبالِ در خورِ توجه‌ای نشان دادند و حالا ما علاوه بر عکاسی از هنرهای دیگر هم بهره می‌بریم.

شورای اجرائی فنی گروه که متشکل از خانمها شهلا شهراسبی (مدیر داخلی و اجرائی)، الهه پیله‌گر (مشاور فنی)، مهروش محتشم، مهناز شفیعی (مدیر موسسه و انتشار تحریر خیال) و نسـرین بدیعی (مدیر کار گروه نقاشی) و آقایان کورش دستورانی (مدیر گروه هنرهای نمایشی)، شکیب شریف زاده (مدیر کارگروه موسیقی) محمدرضا فتحعلی و مازیار میثمی می‌باشند با تصمیمی که گرفتند سال آینده را به «هایرم کهن الگوها» اختصاص داده‌اند که از هنرمندان علاقه‌مند به سبک هایریم دعوت می‌شود که با ارائه طرح‌ها و ایده‌های خود، نمایشگاه هنری سال آینده با تعداد افراد بیشتری تشکیل شود.

در پایان از همه استادان و صاحب نظران ضمن دعودت به دیدن نمایشگاه در تاریخ 20 شهریور در افتاحییه ساعت 4 عصـر، می‌خواهم که نقدها و تحلیل‌های خود را برای ما بفرستند و یا با چاپ و ارائه در سوشال مدیاها برای پیشبرد اهداف فرهنگی این مرز و بوم راهنمای گروه اهوراهور باشند.

زن ایرانی در رسانه‌های غربی…!

مریم کریمی — Thu, 17 Aug 2023 09:40:32 +0000

در تحلیل‌های رسانه‌های غربی به ویژه رسانه‌های فارسی زبان، زن ایرانی چیزی جز توده‌ای رنج کشیده و تو سری خور که آزادی‌اش زیر چادر مشکی و حجاب محصور شده است و سرنوشتش به تباهی می‌رود نیست‌.

این در حالی است که زن غربی بی حجاب افسار گسیخته به دلیل برهنگی زیباترین بانونی جهان و الگویی از پیشرفت، موفقیت و خوشبختی است؛ که نه تنها در ظاهر بلکه در باطن نیز یک زن قوی، مستقل و موقر محسوب می‌شود.؛ و این سرابی است که بیگانگان برای زنان این سرزمین ترسیم کرده‌اند. چرا که پوشیدگی و عفاف را مساوی با عقب ماندگی می‌دانند و دائم دیکته می‌کنند که رشد و پیشرفت زن ایرانی در بی حجابی و برهنگی اوست. به نظر شما خواننده فرهیخته آیا بد حجابی، برهنگی، بی‌احترامی و بی‌حرمتی به بزرگترها و نادیده گرفتن عقاید خانواده و آداب و رسوم کهن این سرزمین مسیری برای رسیدن به رشد و موفقیت و آرامش است؟ قضات بر عهده شما خوانند گرامی بانوان نیوز است.

آیا با برهنگی میتوان مقابل خشونت و آزار جنسی قرار گرفت؟

و… پاسخ اینها از نگاه غرب مثبت است، چرا که در دنیای غرب و رسانه‌های بیگانه نیمه پر لیوان دیده نمی‌شود، موفقیت‌ها و پیشرفت‌های بانوی ایرانی جایی در تریبون آنها ندارد، پیشرفت‌ها و افتخارآفرینی‌های زنان ایرانی جایگاهی در رسانه معاند ندارد. بلکه خشونت علیه زنان، بیکاری آنها، تبعیض جنسی و… بزرگ نمایی می‌شود تا همگان به این باور برسند که زن غربی که ظاهری آراسته و شیک دارد، سرنوشت خویش را به دست گرفته و قله‌های موفقیت و پیشرفت را یکی پس از دیگری طی می‌کند اما زن ایرانی در زندان حجاب و عفاف محصور شده و نمی‌تواند به پله‌های ترقی و رشد دست یابد.

جوسازی رسانه‌های بیگانه در خصوص شرایط و اوضاع زنان ایرانی که به اصطلاح “دایه مهربان‌تر از مادر” شده اند، نشانه چیست؟ بیگانگانی که مطالبه‌گر حق و حقوق زن ایرانی هستند و آزادی آنها را فریاد می‌کشند آیا به دنبال افسارگسیختگی و از بین بردن وحدت و همدلی نسل جدید هستند؟ آیا رشد و پیشرفت زنان کشورمان را انکار می‌کنند، اگر انکار نیست چرا نادیده گرفته و سانسور می‌شود. چرا که باب میل و سوژه آنها نیست. نا امیدی، سیاه نمایی، بزگ نمایی کاستی‌ها، بدبختی، بیکاری، فلاکت و… مضمون و محتوای برنامه‌ها و گزارش‌های دشمنان را پوشش می‌دهد.

دشمن هیچگاه از خوبی‌ها، زیبایی‌ها، یکرنگی و وحدت نمی‌گوید، چرا که مغایر با اهداف اوست. زن ایرانی اگر در حوزه علمی، ورزشی، فرهنگی و اجتماعی و… بدرخشد، سوژه آنها نیست، بلکه زن هنجارشکن، ساختارشکن و بی‌حجاب سوژه نابی است که می‌تواند ماه‌ها و بلکه سال‌ها درباره‌اش برنامه‌سازی کرد و از زوایای مختلف به آن پرداخت. آیا در حقیقت زنان ایرانی اینگونه است که رسانه‌های غربی به تصویر می‌کشند، ناگفته پیداست که اینها همه گویای یک غرض‌ورزی آشکار و هویداست.

اما زنان سرزمینمان بارها و بارها ثابت کرده‌اند که نه تنها از زنان غربی هیچ چیز کم ندارند، بلکه سمبل صبر، استقامت، بردباری و حیا و عفاف هستند که می‌توانند الگوی برای زنان جهان باشند چرا که با همت و پشتکار خود نشان داده‌اند می‌توانند نه تنها همپای مردان بلکه فراتر پیش روند و پله‌های ترقی را طی کنند و در نقش مادری مهربان و دلسوز خوش بدرخشند.

مریم کریمی

دکتر حمیدرضا آرمان

زهرا صداقتی‌فر — Thu, 17 Aug 2023 09:33:10 +0000

زنان با توجه به «مشاغل خانگی»، «پرداختن به امور خانه و بچه داری»، «اصلاح الگو مصرف»، «مدیریت اقتصادی خانواده»، «آموزش و فرهنگ‌سازی در میان خانواده و آشنایان» و «انجام مشاغل بیرون از خانه» نقش بسزایی در رسیدن به اهداف اقتصاد مقاومتی ایفا می‌کنند. حذف زنان از عرصه‌‌ فعالیت اقتصادی به معنای حذف توان اقتصادی یک جامعه و کاهش قدرت اقتصادی آن جامعه نیز هست. زنان نیمی از جمعیت فعال هر جامعه‌‌‌ای هستند و بدون آنان یعنی تولید ناخالص داخلی نصف شده! واقعیت آن است که با توجه به رشد سطح مطالبات زنان و افزایش آگاهی‌‌‌های جهانی در این مورد، نه تنها زنان نمی‌توانند بیش از این برای رسیدن به برابری جنسیتی صبر کنند، بلکه اقتصاد جهانی و جوامع توسعه‌‌‌خواه نیز نمی‌توانند. توانمندسازی زنان فقط یک موضوع عدالت اجتماعی نیست. پیش‌نیاز توسعه اقتصادی است. به‌ویژه در زمانی که رشد جهانی در حال کاهش است و اقتصادها باید تمام انرژی‌‌‌های مولد خود را برای بهبود پایدار از بحران‌های سال‌های اخیر احضار کنند.

رهبرمعظم انقلاب برای مقابله با تحریم‌های خارجی و رونق اقتصاد داخلی مجموعه‌ای از سیاست‌های اقتصادی موسوم به «اقتصاد مقاومتی» را به قوای سه گانه و دستگاه‌های مسئول در کشور ابلاغ کردند. نقطه آغاز اجرای این سیاست ابلاغی نظام، نهاد خانواده و به تبع آن «نقش زنان» است. بانوان می‌توانند با توجه به امور مهمی همچون «تربیت فرزندان»، «اصلاح الگوی مصرف»، «فرهنگ سازی»، «مدیریت امور اقتصادی منزل» و «انجام مشاغل خانگی و خارج از خانه» نقش تعیین کننده در اجرای صحیح و اصولی اقتصاد مقاومتی داشته باشند. گام نهادن در مسیر توسعه، مستلزم همپایی و همراهی آحاد جامعه اعم از زن و مرد در تمامی صحنه‌های کشور می‌باشد. نامگذاری دهه 1976-1985 از سوی سازمان ملل به عنوان دهه زنان و تلاش‌های صورت گرفته در این دهه موجبات نگاه به زنان به عنوان عوامل توسعه را فراهم نمود.